Mavi Defter: Adresteki kapı

Geçen bölümde: Elif, annesinin dikiş kutusunda bir adres ve “Pazar günü gel” notu bulmuştu. Annesinin mesajı ise aklını karıştırmıştı: “Mavi defteri atma. O benim değil.”

Elif sokağın başında durdu. Defterin arkasındaki çizimde üç saksı vardı; karşısındaki pencerenin önünde de üç saksı duruyordu. Ortadakinin toprağı yeni sulanmıştı. Kapıya uzanan iki basamağı çıktı, zile bastı.

Kapıyı açan kadın önce Elif’e, sonra elindeki deftere baktı. “Annen gelemedi demek,” dedi. Elif cevap vermeden kadın kenara çekildi. İçeriden çay kaşığının ince sesi geliyordu.

Masanın üzerinde bir kumaş parçası, iki fincan ve eski bir fotoğraf vardı. Kadın, “Ben Nermin,” dedi. “O defterin ilk sayfalarını ben doldurdum. Annen geri kalanını.” Elif defteri açtı. Ölçülerin yanında gördüğü küçük harfleri ilk kez fark etti. Her biri bir isimdi.

“Birlikte dikiş mi dikiyordunuz?” diye sordu. Nermin gülümsedi. “Dikiyorduk. Ama bizi bir arada tutan kumaş değildi.” Fotoğrafı Elif’e doğru çevirdi. Genç annesi bir masanın başında gülüyordu. Nermin onun yanındaydı. Üçüncü kişinin yüzü fotoğrafın kat yerinde kalmıştı.

Telefon çaldı. Annesi arıyordu. Elif daha merhaba demeden, “Nermin’e gittin mi?” diye sordu. “Gittim.” Kısa bir sessizlik oldu. Sonra annesi, “Fotoğrafı gördüysen arkasını da çevir,” dedi.

Elif fotoğrafı çevirdi. Mavi mürekkeple yazılmış tek bir cümle vardı: “Üçümüz söz verdik.”

Haftaya: Fotoğraftaki üçüncü kişi. Bu hikâyedeki kişiler ve olaylar kurgudur.