İstasyondaki Sarı Bavul: Evdeki ses

Geçen bölümde: Derya, Divriği’de emekli hareket memuru Nermin’le tanıştı. On iki biletin her biri yolunu yarıda bırakmak zorunda kalan başka bir kadına aitti; son biletin arkasında annesinin adı ve bir adres vardı: Kalealtı, 17. Kapının altındaki sarı kurdeleye bağlı anahtar, evin kapısını açtı.

Kapı gıcırdayarak açıldığında içeriden soğuk bir taş kokusu yayıldı. Nermin eşikte durdu. ‘Ben burada beklerim,’ dedi. ‘Bu evin içi sana ait.’ Derya sarı bavulu yere bıraktı, telefonunun ışığını yaktı.

Oda, kimsenin bozmaya kıyamadığı bir düzen gibiydi. Pencerenin önünde dantel örtülü bir masa, duvarda soluk bir kilim, köşede iki sandalye. Masanın tam ortasında eski, gümüş renkli bir kasetçalar duruyordu. İçinde bir kaset vardı; etiketinde annesinin el yazısıyla tek bir kelime: ‘Derya’ya.’

Elleri titreyerek düğmeye bastı. Önce bir hışırtı, sonra uzaktan gelen bir tren düdüğü. Ardından otuz yıl önceki genç sesiyle annesi konuştu: ‘Bunu dinliyorsan bavulu bulmuşsun demektir. Sana anlatamadığım şeyi kendi sesimden duy istedim.’

Annesi anlattı: Lale’yle aynı trene binmek için söz vermişlerdi. Lale istasyona gelmiş, kendisi son anda dönmek zorunda kalmıştı. ‘Babam hastaydı. Ben kaldım, Lale gitti. Bavulu bana bıraktı ki bir gün ben de yola çıkayım. Çıkamadım. Ama sen çıkarsın diye bu kaseti yaptım.’

Kayıt bir an sustu. Sonra annesinin sesi yumuşadı: ‘Lale hâlâ yaşıyorsa, on üçüncü bileti ona sen götür. Defterin koparılan ikinci sayfası onda.’ Kasetçalar tık diye durdu. Derya bavulu yeniden açtığında astarın içine dikilmiş on üçüncü bir bilet fark etti; üzerinde bir istasyon adı ve hiç kullanılmamış bir tarih vardı.

Dışarıdan Nermin’in sesi geldi: ‘Bulduğun şeyi bana söyleme. Sadece nereye gideceğini söyle.’ Derya bilete bir kez daha baktı. Kalbi hızla çarparken cevap verdi: ‘Erzincan. Lale’ye.’

Haftaya: Derya, on üçüncü biletle Lale’yi aramaya çıkacak. Bu hikâyedeki kişiler ve olaylar kurgudur.