Mavi Defter: Adresteki sokak

Geçen bölümde: Nermin, sözün verildiği geceyi anlattı. Saadet bir kış, defterdeki bir ismin gelinliğini bitiremediği için kendini affetmeyip gitmişti. O ismin kime ait olduğunu yalnızca Elif’in annesi biliyordu. Elif için son sayfadaki adres artık bir borçtu.

Sokak, defterdeki silik harflerden daha dardı. Taş duvarlar, birbirine yaslanmış eski evler, bir köşede kediler. Elif adresi üç kez okudu. Kapı mavi boyanmıştı; boyası yer yer kalkmış, altından eski bir yeşil görünüyordu.

Kapıyı çaldı, açan olmadı. Yan evin penceresinden yaşlı bir kadın başını uzattı. “Saadet Hanım’ı mı aradın kızım? Hafta içi oğlunun yanında, Pazar günleri gelir. Bahçedeki gülleri sular, bir de çeyiz sandığını havalandırır.” Elif defteri göğsüne bastırdı. Bugün Pazar’dı.

Öğleye doğru sokağın başında ince, beyaz saçlı bir kadın göründü. Elinde bir file, adımları yavaş ama dikti. Elif’i kapının önünde görünce durdu. Uzun uzun baktı; önce yüzüne, sonra elindeki mavi deftere. “Gözlerin annene benziyor,” dedi. “Ben de bir gün o defterle birinin geleceğini biliyordum.”

İçeride ev serin ve tertemizdi. Saadet bir sandığın kapağını açtı. Lavanta kokusunun altından, sararmış bir kâğıda sarılı beyaz bir kumaş çıktı. Etekleri dikilmiş, kolları teyelli, yakasındaki dantel yarım kalmış bir gelinlik. Yakanın içine, mavi iplikle küçük bir harf işlenmişti: M.

“Bu kimin?” diye fısıldadı Elif. Saadet’in sesi titredi: “Annenin. Melek’in. O kış babam hastalandı, köye gitmem gerekti. ‘Döner dönmez bitiririm’ dedim. Dönemedim. Annen benim yüzümden ödünç bir elbiseyle evlendi. Sonra da utandım, hiç arayamadım.”

Elif defterin ilk sayfasını açtı. Gülsüm’ün yanında soluk bir yıldız vardı. Son sayfalara doğru ilerledi; küçük harflerle yazılmış bir isim buldu: Melek. Yanında yıldız yoktu, yalnızca yarım çizilmiş bir çizgi. Annesi bunca yıl o çizgiyi tamamlamamış, defteri de atmamıştı.

Saadet gelinliği yeniden kâğıda sardı ve Elif’in kollarına bıraktı. “Annen bu defterin bir gün yine dolmasını isterdi,” dedi. “Ama önce bu yarım kalanı bitirmemiz lazım. Üçümüzün elleri artık eskisi gibi değil. Seninkiler ise genç.”

Haftaya: Üç kadın, bir masa. Bu hikâyedeki kişiler ve olaylar kurgudur.