İstasyondaki Sarı Bavul: Peron iki

Sivas Garı'nın sabah ayazı, Derya'nın elindeki kâğıdı titretiyordu. Annesinin çekmecesinde bulduğu notta yalnız üç kelime vardı: Peron iki, sarı bavul.

İkinci peronda bavul gerçekten duruyordu. Eski deri köşeleri aşınmış, pirinç kilidi kararmıştı. Kimse ona sahip çıkmıyor; gelen trenlerin rüzgârı sapındaki kurdeleyi hafifçe kaldırıyordu.

Derya görevliye bavulu sordu. Adam uzun süre baktıktan sonra, 'Bu sabah bırakılmadı,' dedi. 'Ben çocukken de emanet odasının üst rafındaydı.'

Kilide, annesinin dikiş kutusundan çıkan küçük anahtar uydu. Bavulun içinden elbise değil; tarihleri farklı on iki tren bileti, sararmış bir fotoğraf ve lacivert kaplı bir defter çıktı.

Fotoğrafta annesi henüz yirmili yaşlarındaydı. Yanında Derya'nın hiç görmediği bir kadın duruyor, ikisi de aynı sarı bavulun sapını tutuyordu. Arkasına tek bir isim yazılmıştı: Lale.

Defterin ilk sayfasında 'Gidenin değil, dönemeyenin hikâyesi' cümlesi vardı. Sonraki sayfa koparılmıştı; üçüncü sayfadaysa Divriği'ye giden bir trenin saati yazıyordu.

Derya bavulu kapatmadı. İlk trene iki saat vardı ve yıllardır sormadığı sorular ilk kez bir yere yetişmek istiyordu. Haftaya: Derya, Lale adının peşinde Divriği yoluna çıkacak. Bu hikâyedeki kişiler ve olaylar kurgudur.