Mavi Defter: Sözün hikâyesi

Geçen bölümde: Nermin, fotoğraftaki üçüncü kadının adını söyledi: Saadet. Üçü bir zamanlar mahallenin gelinliklerini parasız dikmeye söz vermişti. Saadet bir kış kimseye söylemeden gitmişti. Elif, defterin son sayfasında silik bir adres ve tek bir kelime buldu: “Bekliyorum.”

Nermin o akşam Elif’i bırakmadı. Sobaya bir odun daha attı, çayları tazeledi ve “Sana o geceyi anlatayım,” dedi. “Sözün verildiği geceyi.”

Otuz yıl önceydi. Mahallenin en yoksul evlerinden birinde Gülsüm adında bir kız evleniyordu. Düğüne iki gün vardı ve gelinlik yoktu. Gülsüm’ün annesi kapı kapı dolaşmış, bir kiralık bile bulamamıştı. Annenle Saadet o akşam bizim eve geldi; ellerinde bir top beyaz kumaş vardı. “Nereden buldunuz?” dedim. Saadet güldü: “Sorma, dik.”

Bütün gece o makinenin başında oturduk. Annen ölçüleri aldı, ben teyelledim, Saadet dikti. Sabah ezanında gelinlik bitmişti. Saadet son düğümü dişiyle kopardı ve dedi ki: “Bu mahallede gelinliğini alamayacak kız kalmayacak.” Annen mavi defteri o gece açtı. İlk sayfaya Gülsüm’ün ölçülerini yazdı, yanına da küçük bir yıldız çizdi.

Elif defterin ilk sayfasına baktı. Oradaydı: soluk bir yıldız ve küçük harflerle “G.”

“Peki Saadet Teyze neden gitti?” Nermin uzun süre sustu. “Bir kış, defterdeki bir isim yüzünden,” dedi sonunda. “Bir gelinliği bitiremedi. Kendini hiç affetmedi. Hangi isim olduğunu annen bilir. Bana hiç söylemedi.”

Elif eve dönerken defteri göğsüne bastırdı. Son sayfadaki adres artık bir merak değil, bir borçtu.

Haftaya: Adresteki sokak. Bu hikâyedeki kişiler ve olaylar kurgudur.