Mavi Defter: Üç kadın, bir masa

Geçen bölümde: Elif, Saadet’i mavi kapılı evde buldu. Sandıktan çıkan yarım gelinliğin annesi Melek’e ait olduğunu öğrendi. Otuz yıldır eksik kalan son dikiş, artık Elif’in kollarındaydı.

Pazar sabahı Elif masanın üstünü boşalttı. Beyaz kumaşı sererken annesi kapıda durdu. Bir süre yalnızca yakadaki mavi harfe baktı. Ardından elini uzatıp teyelin ucunu tuttu. “Bunu hâlâ saklamış,” dedi. Elif cevap vermedi; kapı o sırada çaldı.

Nermin önden girdi. Arkasında Saadet, elinde küçük bir dikiş kutusuyla bekliyordu. Melek ile göz göze geldiklerinde odada kimse konuşmadı. Saadet kutuyu masaya bıraktı. “Bitiremedim,” dedi. Melek sandalyeyi çekti: “Görüyorum. Gel, şimdi bitirelim.”

İlk düğümü Nermin attı. Saadet danteli düzeltti, Melek kumaşı ışığa çevirdi. Elif’in parmakları acele ettikçe üçü birden güldü. Yıllardır ayrı duran kadınların elleri, aynı kumaşın üstünde yeniden birbirinin yolunu buluyordu. Konuşulmayan yıllar bir anda silinmedi; ama artık aralarında bir masa vardı.

Gelinlik öğleden sonra tamamlandı. Melek onu üzerine tutup aynaya bakmadı. Mahallede düğün hazırlığı yapan, elbisesini henüz alamayan genç kadını düşündüler. Önce ona soracaklardı; isterse ölçüsüne göre yeniden düzenleyeceklerdi. “Benim için beklediği yeter,” dedi Melek. “Bundan sonrasını biri sevinerek giysin.”

Elif mavi defteri açtı. Annesinin adının yanındaki yarım çizgiye dokundu. Melek kalemi ona uzattı; Saadet başıyla onayladı. Elif çizgiyi bir yıldıza tamamladı. Sonra boş bir sayfaya tarihi attı. Kimin adının yazılacağını henüz bilmiyordu. Bu kez önce o kişinin kapısını çalacak, neye ihtiyacı olduğunu soracaktı.

Çaylar soğumuştu. Nermin yeniden su koyarken Saadet kutunun kapağını kapattı, Melek biten danteli son kez düzeltti. Elif defteri çantasına kaldırdı. Bir sır çözülmüştü; bir söz ise sürüyordu. Haftaya: Yeni bir hikâyenin ilk sayfasında buluşmak üzere. Bu hikâyedeki kişiler ve olaylar kurgudur.