Mavi Defter: Fotoğraftaki üçüncü kişi

Geçen bölümde: Elif, defterdeki adresi buldu ve kapıyı Nermin açtı. Masadaki eski fotoğrafta annesi, Nermin ve yüzü kat yerinde kalmış üçüncü bir kadın vardı. Fotoğrafın arkasında tek bir cümle yazıyordu: “Üçümüz söz verdik.”

Elif fotoğrafı ışığa tuttu. Kat yeri yıllar içinde beyazlamış, üçüncü kadının yüzünü bir sis gibi örtmüştü. Ama elleri görünüyordu: kucağında yarım kalmış bir işleme, parmağında bir yüksük.

“Saadet,” dedi Nermin, çayını tazelerken. “Üçümüzün en iyi dikeniydi. Annenle ben ölçü alırdık, o dikerdi. Bir gelinliği bir gecede bitirdiğini gördüm.”

Elif defteri açtı. Ölçülerin yanındaki küçük harflere yeniden baktı. Bu kez bazı isimlerin yanında minicik bir yıldız olduğunu fark etti. “Bunlar ne?” diye sordu. Nermin bir an sustu. “Parasını alamadığımız gelinlikler. Almak da istemedik zaten. Söz buydu.”

“Hangi söz?” Nermin fotoğrafı eline aldı. “Gelinliğini alamayacak kız kalmayacak demiştik. Mahallede kimin kızı evlense, kumaşı biz bulur, üçümüz dikerdik. Kimse bilmezdi. Defter de o yüzden mavi: gökyüzü gibi, herkese yetsin diye.”

Elif’in içi ısındı; annesinin hiç anlatmadığı bir hayat, bir masanın üzerinde açılıyordu. “Peki Saadet Teyze nerede?” Nermin’in yüzü değişti. “Bir kış gitti. Kimseye söylemeden. Son sayfaya bir adres bıraktı ama hiçbirimiz gidemedik.”

Elif defterin son sayfasını açtı. Orada, mavi mürekkeple, silik bir satır vardı. Bir sokak adı ve altında tek kelime: “Bekliyorum.”

Haftaya: Sözün hikâyesi. Bu hikâyedeki kişiler ve olaylar kurgudur.